در هر جامعهای، سلامت نظام اداری و مالی، ستون فقرات اعتماد عمومی است. اگر این ستون بلرزد، دیگر هیچ سازهای— به بلندای عدالت و شعارهای زیبا—برپا نمیماند. از همینرو، مسئولان و مدیران، بیش از دیگران نیازمند مراقبت از خویشاند؛ چراکه لغزش آنان، لغزش جامعه است.
رهبر فرزانه انقلاب، حضرت آیتالله خامنهای، در دیدار با استانداران کشور، بر همین حقیقت تأکید کردند و فرمودند:
«یکی از کارهای مهم برای مدیران ارشد، مبارزه با فساد است. البته شرط اول آن، پاک نگه داشتن خود و خانواده از عوامل فسادزاست. اگر خدای نکرده مسئولی به فساد آلوده شود، اثر زیانبارش چند برابر مردم عادی است، و عذاب الهی نیز مضاعف خواهد بود.»
این هشدار دقیق، نه فقط توصیهای اداری، بلکه نوری است بر مسیر معنوی مسئولیت. کسی که مسئول میشود، نباید دل به زرق و برق دنیا ببندد— اگر از ابتدا اهل تقوا بوده باشد.
چه بسیار کسانی که در آغاز، سادهزیست و وارسته بودند، اما پس از چشیدن طعم ثروت— از راه حلال—دیگر به آسانی نتوانستند خود را از لغزشگاهها دور نگه دارند.
ماجرای شریک بن عبدالله نخعی، فقیه مشهور قرن دوم هجری، درسآموز است. او با اصرار منصور عباسی، از میان سه گزینه، خوردن یک وعده غذا با خلیفه را انتخاب کرد. غذایی رنگارنگ و آمیخته به مغز استخوان و عسل.
پس از آن، دیگر آن زهد پیشین بازنگشت. شریک، قضاوت را پذیرفت، تربیت فرزندان خلیفه را قبول کرد و مقرری از بیتالمال گرفت. خود او با حسرت میگفت: «من دینم را به مشتی گندم فروختم.»
امروز نیز اگر مسئولی، بیمراقبت از دل و دامان خود، حتی یک مهمانی یا هدیه از بیتالمال را بیملاحظه بپذیرد، ممکن است در سراشیبی لغزش بیفتد.
آغاز فساد، گاه از لقمهای لذیذ است؛ اما پایانش، تباهی اعتماد مردم و تباه شدن سرنوشت خود فرد است.
پس ای مدیران! پیش از کنترل دیگران، نگهبان خویش باشید؛ که در این میدان، هرکه زمین خورد، زمین را هم لرزاند.
اللهم عجل لولیک الفرج
✍️ عبدالکریم نعناکار
https://eitaa.com/ofoghe_andisheh
https://chat.whatsapp.com/Fqkla۷۷TU۳۹E۹MFeCkM۹mw